Per 14 oktober ben ik werkloos. Omdat Iris een baan heeft aan de universiteit van Lissabon kon ik kiezen blijven werken of meegaan. Moeilijke keus dus!
In dit geval is het wel niet verwijtbaar ontslag. Het is immers niet mijn “schuld” dat ik werkloos ben geworden. Verwijtbaarheid is een toetsingsgrond voor WW in Nederland.
Goed nieuws dus ik krijg een uitkering. Maar.. er is iets bijzonders aan de hand. Ik ga naar het buitenland. Daar heeft verenigd Europa ook iets op gevonden: het E303 formulier. Met dit formulier is het mogelijk een baan te zoeken in een ander land van de Europese Unie met behoud van uitkering.
Kort gezegd komt het neer op 3 maanden geld vanuit Nederland op basis van 70% van het laatst verdiende loon en daarna neemt Portugal dat over. In mijn geval tot eind 2010.
Klinkt makkelijk, is het niet. Dat begint al bij het ontslag. Ik had bedacht dat het goed zou zijn zo min mogelijk werkloos te zijn en dus het inpakken te doen in vakantiedagen. Donderdag 15 oktober is dan mijn laatste werkdag. Maar er zijn overal regels voor, dus ook nu.
Mijn eerste WW dag is dan maandag 19 oktober (ik werk niet op vrijdag) en dat mag niet. Want je moet de eerste dag dat je niet meer werkt in Nederland zijn ook al krijg je een uitkering in het buitenland omdat je naar het buitenland gaat.
Ik heb dus met Maandag (bedankt Dirk!) in overleg mijn ontslag vervroegd naar dinsdag 13 oktober als laatste dag. De 14de zijn we immers aantoonbaar nog in Nederland voor de overdracht van het huis.
Conclusie: het UWV wil dat je langer dan noodzakelijk werkloos bent om je daarna te verplichten zo snel mogelijk weer aan het werk te komen. Rare jongens die beleidsmakers
Het UWV had keurig ook het adres doorgegeven van het instituut waar ik me in Portugal moest melden binnen 7 dagen na de eerste WW-dag.
Voordat je echter gaat zal je eerst een hoop andere zaken moeten regelen. Je moet daarvoor onder andere zijn ingeschreven in de gemeente en een fiscaal nummer hebben. Dat kan in Loja Cidadao, de stadswinkel. I moet zeggen dat na alles wat we daarover hebben gehoord het bijzonder is meegevallen. Al denk ik wel dat sommige mensen daar nu nog in de rij staan….
Hierna ging ik me melden bij ISS, degene die mij gaan betalen. Keurig op de 7de dag van mijn WW.
We konden het zelfs vinden dankzij de GPS. Een rij mensen wees ons waar het zou moeten zijn. Daar stond een van de aller vriendelijkste receptionisten die ik ooit heb ontmoet. Ze ging een nummer voor ons trekken zodat we de juiste hadden en hielp de formulieren te vertalen naar het engels.
Het was lang, heel lang wachten Dat kan maar een ding betekenen: eerste een bica in de pastelaria.
Uiteindelijk was ik aan de beurt en liepen we naar de desk. Daar zat een fors uitgevallen walrus die ons meer dan nijdig aanstaarde en blafte wat we kwamen doen. Ik liet de ingevulde formulieren zien en probeerde uit te leggen dat ik geen werk had maar wel geld nodig. “Nao falo Portugese?” “No we don’t, do you speak english?” Na een duidelijk NAO was het gesprek voor haar volledig afgelopen….
Met dank aan de dame bij de receptie wisten we nu moesten doen en waar dat was. We moesten naar de andere kant van de stad, naar Centro Emprego.
Daar aangekomen begon het lange wachten weer. Dit keer was er zelfs iemand die me wel in het Engels wilde helpen. Alleen…. we waren bij het verkeerde kantoor. Na wat aandringen wilde ze de inschrijving toch wel regelen maar dan moest ik ook nog wel bij het goede kantoor langs. Prima!
De volgende week ben ik daar langs geweest. Het enige dat ik nodig had was een officieel bewijs van inschrijving. Dat betekent in Portugal niet veel anders dan een kopie met 3 stempels en een krabbel. Stempelen is een soort nationaal fetisjisme. Vinden ze fantastisch!
Nu konden we weer terug naar het ISS want nu had ik nog steeds niet een uitkering. Na wederom lang wachten in een ruimte met mensen die echt nooit meer aan het werk komen was ik bijna aan de beurt. De uit de kluiten gewassen walrus ging met pauze. YES.
Een andere mevrouw hielp me nu. Ze sprak net zo min iets anders als Portugees maar was veel vriendelijker. Ze wist absoluut niet wat te doen met de brief vanuit Nederland maar kopieerde alles maar gewoon en zette wat stempels. Vervolgens zij ze dat het nu in orde was en dat ik kon gaan….tjsa.
Het is 5 weken later. Er ligt een brief in de bus. Ik heb nu eindelijk een nummer dat toegang geeft tot alle gezondheidszorg. Die is echter lang onderweg geweest want gericht aan het verkeerde adres! Dat kan je wijzigen via de site. Daarvoor heb je een toegangscode nodig. Die sturen ze dan per post naar het verkeerde adres!
Nog twee dagen later komt weer een brief van ISS. Ik heb niet de goede gegevens geleverd van mijn bank. Nu is geld overmaken niet mogelijk.
Dan weer twee dagen later valt er een check op de deurmat van ISS. Nu ze het geld niet konden overmaken kan ik het zelf gaan halen bij de bank!!! Een check!!! Die bestaan dus nog.
Dan is er ook nog de regel dat je je iedere 2 weken moet melden bij het Centro Emprego. Ze weten dan dat je nog in het land bent en bovendien moet je je huiswerk laten stempelen: je sollicitaties worden gecontroleerd. Als alles goed is krijg je een mooie stempel in je map. Het doet me nog altijd denken aan de kleuterschool. Daar kreeg je ook een sticker van de juf als je je werkje goed had gedaan.
Ik dacht nadat ik al zo lang niets had gehoord dat ik me dan maar uit mezelf moest gaan melden.
Dat bleek dus niet zo te zijn. Nu ik geld uit Nederland krijg is het voor hen helemaal niet nodig dat ik langs kom. Dat moet pas als zij gaan betalen.
Inmiddels zijn we nu een maand in Lisboa en het bevalt tot nu toe prima. Het is alleen niet gelukt veel contact te hebben met iedereen in het koude en natte Nederland.
